Na een rustpauze van enkele maanden gaat de Grijze Oude Man maar weer eens aan de slag, zoals dat tegenwoordig in de politiek heet. Tijd voor Onderonsje nummer 3, ditmaal met Marcel Melsen, die bereid was om voor het voetlicht te treden. In veel onderonsjes gunde Marcel mij een open blik op zijn kleurrijke (biljart)leven. Mede daardoor kan ik – de Grijze Oude Man - voor een fraai portret zorgen, waarin de sporen van Marcel van baby-boomer tot rijzende ster van Vogel 3 anno 2026 duidelijk zichtbaar worden. Veel leesplezier.
EEN ONDERONSJE MET MARCEL MELSEN
PRILLE JEUGD
Ergens achter in Brabant, kort na de oorlog, stapt ons menneke het leven in en nestelt zich in het wiegje vlak achter de schuifdeuren van het dorpscafé van zijn ouders : Uitzicht op het biljart. Zodra hij kan staan en de ballen ziet lopen, pakt het spelleke kleine Marcel. Op het eind van de lagere school mag hij de keu ter hand nemen en het duurt niet lang of het moyenne van 1.50 van zijn pa wordt overtroffen. In zijn puberteit maakt Marcel zich de fijnere kneepjes va het biljarten eigen. Kopstootjes, rappelleren en vooral stunten. Maar in de tweede helft van de zestiger jaren trekt Marcel naar de grote stad om Engels te studeren. De uitdagingen van boeken, feestjes, biertjes en het vrije, bruisende leven verdringen het biljarten ver naar de achtergrond.
DE “BESTE” JAREN
Het plezier van het caramboleren sluimert soms in perioden een beetje bij ieder van ons, maar dooft nooit bij enthousiastelingen. Zo vergaat het ook onze hoofdpersoon als twintiger en dertiger. De golfbewegingen van het leven vragen soms om andere prioriteiten. De kost moet verdiend worden en nog heel veel belangrijks meer heeft voorrang. Na de collegebanken heeft Marcel zijn kennis meegenomen om in het beroepsleven zijn mannetje te staan. En dan toch trekt het groene laken weer. Wedstrijden organiseren, administreren, arbitreren et cetera. Kortom, in de 80-er jaren maakt Marcel zijn rentree rond het biljart en binnen de kortste keren wordt hij een bekend en geacht figuur in de biljartwereld van Nijmegen en omstreken. Hij speelt op een redelijk hoog niveau libre, bandstoten en driebanden. Bekers worden gewonnen en triomfen gevierd. Verder is hij bestuurlijk zeer actief, houdt zich bezig met de arbitrage en organiseert vele toernooien. Hij is een duizendpoot in onze biljartsport, die met zeer veel bezieling, lol en kundigheid gedreven bezig is. Wat zijn eigen spel betreft herhaal ik hier de woorden van Marcel : ”Verfijning, concentratie en calculatie scoren bij mij niet hoog. Het trio intuïtie, creativiteit en ritme past meer bij mijn spel. Mijn prestaties waren en zijn dan ook grilliger dan wenselijk is. Het genot van een wonderlijke stuntbal of en soepel lopend serietje maken voor mij veel goed. Ik acht sportief verliezen een even hoge kunst als winnen. Voorop staat het genieten van het eigen spel en dat van de tegenstander. Angstgegners heb ik niet, maar ik wil natuurlijk wel scoren en punten binnenhalen voor mijn team. Daar kan geen verwarring over bestaan “.
Marcel : feestbeest.
GRIJS EN WIJS
Een tweede maal staat het biljartleven van onze clubgenoot stil. Tussen zijn vijftigste en zeventigste heeft Marcel zich verscholen voor onze blik. Werk, mantelzorg en tal van interesses beheersen in dit tijdvak zijn leven. Maar zoals eerder gezegd, het vlammetje dooft nooit bij de ware liefhebbers, die aan het biljarten zijn verknocht. Een jaar of tien geleden komt Marcel door een toevallige ontmoeting met Eef Schinning met de biljartvereniging Vogel in aanraking. Sindsdien speelt hij weer diverse rollen in onze club. Competitiespeler, bestuurslid, organisator, vredestichter en poëet. Marcel steekt er heel, heel veel tijd en energie in om al datgene wat hij doet zo foutloos mogelijk te presenteren. Daar zijn de ambtenaren van de Gemeente Nijmegen inmiddels ook van op de hoogte. Wat een kwaliteiten heeft dit energieke en kwieke kereltje. Petje af.
Marcel : Prijsuitreiking Clubmiddag.
TOT SLOT
In de levensloop van Marcel ontbreken nog een paar momenten tijdens onze onderonsjes. Omdat ze Marcel zo typeren en omdat ze op mij zo’n speciale indruk hebben gemaakt, wijd ik er dit slotwoord aan.
* Marcel heeft qua moyenne zoals velen van ons wat ingeleverd. Mede door reumatische klachten wordt het aantal te maken caramboles wat minder. Marcels lezing van dit fenomeen kenmerkt zijn aard : Ik ben echt niet gehandicapt, wel een beetje extra-beperkt.
* De naam Eef Schinning is gevallen. Een markant man in de KNNB, meermalen gelauwerd. Later een vooraanstaand lid van de BV Vogel. Marcel laat weten dat mensen die meer willen weten welke rol Eef heeft gespeeld in Marcels biljartleven, zich maar privé bij Marcel moeten melden.
* In een van mijn onderonsjes met Marcel vertelde ik hem dat ik tijdens een competitiewedstrijd onlangs in gesprek kwam met een supporter van onze tegenstanders. De beste man was zo goed als blind, maar zei dat hij zo vaak mogelijk naar de wedstrijden ging “kijken”. Dat omdat hij het geluid van de carambolerende biljartballen niet wilde missen. Marcel kon alleen maar uitbrengen : ” ik ben sprakeloos “. En dat heb ik hem toch niet vaak horen zeggen.
* Marcel wist ook nog iets te vertellen over de oorsprong van onze clubnaam Vogel. Uit Vogel -archief en naspeuringen op internet leerde ik dat Bert Vogel (1937-1991) een kroegbaas en volkszanger was. Hij heeft onder andere Café Elmeran gerund op de Nieuwe Nonnendaalseweg. Hij bood de leden het hele jaar gratis koffie aan als ze de club naar hem zouden gaan vernoemen. Aldus geschiedde.
Zo, dat was het dan : Het derde Onderonsje. Na Guido Meeussen en Jan Peters was Marcel Melsen de gesprekspartner van de Grijze Oude Man. Leden van de BV Vogel die ook eens een Onderonsje met de Grijze Oude Man willen hebben, kunnen zich melden bij de redactie van onze website : info@biljartvogel.nl .
EEN ONDERONSJE MET MARCEL MELSEN
PRILLE JEUGD
Ergens achter in Brabant, kort na de oorlog, stapt ons menneke het leven in en nestelt zich in het wiegje vlak achter de schuifdeuren van het dorpscafé van zijn ouders : Uitzicht op het biljart. Zodra hij kan staan en de ballen ziet lopen, pakt het spelleke kleine Marcel. Op het eind van de lagere school mag hij de keu ter hand nemen en het duurt niet lang of het moyenne van 1.50 van zijn pa wordt overtroffen. In zijn puberteit maakt Marcel zich de fijnere kneepjes va het biljarten eigen. Kopstootjes, rappelleren en vooral stunten. Maar in de tweede helft van de zestiger jaren trekt Marcel naar de grote stad om Engels te studeren. De uitdagingen van boeken, feestjes, biertjes en het vrije, bruisende leven verdringen het biljarten ver naar de achtergrond.
DE “BESTE” JAREN
Het plezier van het caramboleren sluimert soms in perioden een beetje bij ieder van ons, maar dooft nooit bij enthousiastelingen. Zo vergaat het ook onze hoofdpersoon als twintiger en dertiger. De golfbewegingen van het leven vragen soms om andere prioriteiten. De kost moet verdiend worden en nog heel veel belangrijks meer heeft voorrang. Na de collegebanken heeft Marcel zijn kennis meegenomen om in het beroepsleven zijn mannetje te staan. En dan toch trekt het groene laken weer. Wedstrijden organiseren, administreren, arbitreren et cetera. Kortom, in de 80-er jaren maakt Marcel zijn rentree rond het biljart en binnen de kortste keren wordt hij een bekend en geacht figuur in de biljartwereld van Nijmegen en omstreken. Hij speelt op een redelijk hoog niveau libre, bandstoten en driebanden. Bekers worden gewonnen en triomfen gevierd. Verder is hij bestuurlijk zeer actief, houdt zich bezig met de arbitrage en organiseert vele toernooien. Hij is een duizendpoot in onze biljartsport, die met zeer veel bezieling, lol en kundigheid gedreven bezig is. Wat zijn eigen spel betreft herhaal ik hier de woorden van Marcel : ”Verfijning, concentratie en calculatie scoren bij mij niet hoog. Het trio intuïtie, creativiteit en ritme past meer bij mijn spel. Mijn prestaties waren en zijn dan ook grilliger dan wenselijk is. Het genot van een wonderlijke stuntbal of en soepel lopend serietje maken voor mij veel goed. Ik acht sportief verliezen een even hoge kunst als winnen. Voorop staat het genieten van het eigen spel en dat van de tegenstander. Angstgegners heb ik niet, maar ik wil natuurlijk wel scoren en punten binnenhalen voor mijn team. Daar kan geen verwarring over bestaan “.
Marcel : feestbeest.
GRIJS EN WIJS
Een tweede maal staat het biljartleven van onze clubgenoot stil. Tussen zijn vijftigste en zeventigste heeft Marcel zich verscholen voor onze blik. Werk, mantelzorg en tal van interesses beheersen in dit tijdvak zijn leven. Maar zoals eerder gezegd, het vlammetje dooft nooit bij de ware liefhebbers, die aan het biljarten zijn verknocht. Een jaar of tien geleden komt Marcel door een toevallige ontmoeting met Eef Schinning met de biljartvereniging Vogel in aanraking. Sindsdien speelt hij weer diverse rollen in onze club. Competitiespeler, bestuurslid, organisator, vredestichter en poëet. Marcel steekt er heel, heel veel tijd en energie in om al datgene wat hij doet zo foutloos mogelijk te presenteren. Daar zijn de ambtenaren van de Gemeente Nijmegen inmiddels ook van op de hoogte. Wat een kwaliteiten heeft dit energieke en kwieke kereltje. Petje af.
Marcel : Prijsuitreiking Clubmiddag.
TOT SLOT
In de levensloop van Marcel ontbreken nog een paar momenten tijdens onze onderonsjes. Omdat ze Marcel zo typeren en omdat ze op mij zo’n speciale indruk hebben gemaakt, wijd ik er dit slotwoord aan.
* Marcel heeft qua moyenne zoals velen van ons wat ingeleverd. Mede door reumatische klachten wordt het aantal te maken caramboles wat minder. Marcels lezing van dit fenomeen kenmerkt zijn aard : Ik ben echt niet gehandicapt, wel een beetje extra-beperkt.
* De naam Eef Schinning is gevallen. Een markant man in de KNNB, meermalen gelauwerd. Later een vooraanstaand lid van de BV Vogel. Marcel laat weten dat mensen die meer willen weten welke rol Eef heeft gespeeld in Marcels biljartleven, zich maar privé bij Marcel moeten melden.
* In een van mijn onderonsjes met Marcel vertelde ik hem dat ik tijdens een competitiewedstrijd onlangs in gesprek kwam met een supporter van onze tegenstanders. De beste man was zo goed als blind, maar zei dat hij zo vaak mogelijk naar de wedstrijden ging “kijken”. Dat omdat hij het geluid van de carambolerende biljartballen niet wilde missen. Marcel kon alleen maar uitbrengen : ” ik ben sprakeloos “. En dat heb ik hem toch niet vaak horen zeggen.
* Marcel wist ook nog iets te vertellen over de oorsprong van onze clubnaam Vogel. Uit Vogel -archief en naspeuringen op internet leerde ik dat Bert Vogel (1937-1991) een kroegbaas en volkszanger was. Hij heeft onder andere Café Elmeran gerund op de Nieuwe Nonnendaalseweg. Hij bood de leden het hele jaar gratis koffie aan als ze de club naar hem zouden gaan vernoemen. Aldus geschiedde.
Zo, dat was het dan : Het derde Onderonsje. Na Guido Meeussen en Jan Peters was Marcel Melsen de gesprekspartner van de Grijze Oude Man. Leden van de BV Vogel die ook eens een Onderonsje met de Grijze Oude Man willen hebben, kunnen zich melden bij de redactie van onze website : info@biljartvogel.nl .
